Jacques Senior & Junior

Caluwé op zijn B-E-St

De ene Jacques Caluwé is de andere niet. Een uitspraak die in het geval van Jacques Caluwé Senior (68) en Jacques Caluwé Junior (41) zeker opgaat. Al lijken vader en zoon Caluwé meer op elkaar dan ze ons zelf willen doen geloven. Dat zie je aan de sprankel in hun ogen. Zelf noemen ze zich liever complementair. Wij gingen hen opzoeken in JeeCee-headquarters in Bassevelde, waar de baanbrekende Bio-Energie-Stimulatietechnologie (B-E-St), waarmee ze al meer dan tien jaar de (sport)wereld veroveren, het levenslicht zag. Een gesprek over het leven en het belang van familie.

Jacques Caluwé Senior en Junior over de perfecte vader-zoon tandem:

Familie komt tegenwoordig altijd op de eerste plaats.

We zouden dit interview kunnen starten met de realisaties van Jacques Caluwé Senior op te lijsten. Hoe hij Jan Ceulemans en de rest van het Belgisch voetbal in de jaren tachtig de liesbroek schonk. Of beter nog, met een lijstje wereldsterren die al door zijn bekwame handen gingen. Daarmee zouden we echter oneer aandoen aan Jacques Caluwé Junior, zoon van en tevens de motor achter de veroveringstocht van de Bio-Energie-Stimulatietechnologie (B-E-St) in kinépraktijken en sportkleedkamers over heel de wereld. Reken maar dat met het Europees Kampioenschap in het vooruitzicht heel wat belangrijke spelers de komende dagen en weken aan het B-E-St toestel liggen.
“De verdienste van Junior”, wijst Jacques Senior vanachter zijn bureau naar zijn zoon. De vaderlijke trots druipt er vanaf. Junior stribbelt aanvankelijk wat tegen. “Pa ontwikkelde de technologie. Hij is het brein, de handen, de artiest. Ik zorg ervoor dat de wereld de technologie leert kennen. De marketing, de sales.”

Tandem

De bijna perfecte match dus. B-E-St zit overal. Van Bassevelde tot Dubai, van de Jupiler Pro League tot in de Premier League. Zo werkt B-E-St sinds vorig jaar samen met Wolverhampton, een subtopper in de Engelse Premier League. “Dat we in de Premier League zitten, is het perfecte voorbeeld van hoe onze tandem werkt”, weet Junior. “We hebben tien jaar aan dat contract gewerkt. Via een bevriende Portugese kiné kon ik contact leggen met de medische staf van Wolverhampton. Hoewel de contacten hartelijk waren, kon ik ze niet meteen overtuigen. Tot mijn pa naar Wolverhampton kwam. Zijn werkwijze heeft hen uiteindelijk overtuigd en met resultaat: Wolverhampton heeft ondanks zijn kleine kern één van de kleinste ziekenboegen in de hele Premier League. Da’s de kracht van B-E-St.”

Papou

Een mens zou durven denken dat er bij de Caluwés alleen maar over het werk gepraat wordt, maar da’s allesbehalve het geval. “Thuis praten we eigenlijk nooit over het werk”, weet Senior. “Tuurlijk kijken we wel eens een pot voetbal samen, maar het is toch vooral de familie die op de eerste plaats komt. Als vader was ik veel weg. Mijn job was alles in het leven, het was eerder een levensmissie. Daardoor heeft Jacques Junior mij veel moeten missen. Hij doet dat nu heel anders. Maakt bewust tijd voor zijn gezin. Ik bewonder hem daarin. Hoe hij met zijn kinderen omgaat. Als vader kan ik niet aan hem tippen.”

Er valt een korte stilte.
“Of ik het anders zou doen? Kon ik het anders doen? Ik denk het niet. Op dat moment ging ik 100% voor mijn vak. Vandaag wil ik vooral grootvader zijn. ‘Papou’ noemen de kleinkinderen mij. Ik heb er vier. Twee jongens en twee meisjes: Alys (5), Camille (5), César (3) en Manu (2). Samen wandelen over de Landsdijk met heel het gezin dat is echt genieten.”
“Hoe hij met de kinderen omgaat is fantastisch om te zien”, lacht Junior. “Soms zegt hij dat het heilige vuur gedoofd is, maar als hij bezig is met de kleinkinderen, brandt het vuur harder dan ooit tevoren.” (lacht).

Legacy

Ondanks het harde werken van Senior heeft Junior niet het gevoel dat hij iets gemist heeft in zijn jeugd. “Ik keek enorm op naar mijn papa. Hoe hij altijd bezig was met een gezonde levensstijl. Dat werd er bij ons thuis echt ingepompt. Dogmatisch bijna. Toch waren het vooral de voetballers die bij pa op de bank lagen, die indruk maakten. Ik ging soms mee naar het stadion. Daar zat ik dan op de Bosuil mijn sandwiches op te eten tussen Frans Van Rooij, Hans-Peter Lehnhoff en Wim De Coninck. Dat is trouwens de reden waarom ik vandaag nog steeds Antwerp-supporter ben.”

Senior glimlacht. “Soms vind ik dat Junior nog te veel supporter is. In dit interview bijvoorbeeld. Hij geeft mij te veel krediet. Terwijl hij samen met de rest van de familie (ook hun vrouwen Jacqueline en Soraya en zus Julie Laure zitten mee in het bedrijf, nvdr.) het bedrijf runt. Tuurlijk volg ik vanop de achtergrond, maar hij is de reden dat we nu wereldwijd succes hebben. Junior is veel genuanceerder dan ik. Ik nam nooit een compromis. Het was vaak te nemen of te laten en dan blaas je hier en daar wel eens een brug op. Junior verstaat de kunst van het zaken doen. Af en toe eens wat water bij de wijn om er daarna beter van te worden.”

Junior glimlacht. “Eigenlijk is het een eer om op mijn manier het levenswerk van pa verder te kunnen zetten. In het Engels zeggen ze een ‘legacy’. Daar bestaat in het Nederlands eigenlijk geen goed woord voor. Maar ik ben enorm trots op wat we doen met de familie. Het feit dat B-E-St nu een mooie gezonde boom is met vertakkingen over heel de wereld komt doordat pa 30 jaar geleden een zaadje heeft geplant.”

Senior en Junior

Rest nog de vraag waarom Jacques Caluwé Senior 41 jaar geleden besliste zijn zoon naar zichzelf te noemen? “Daar heb ik eigenlijk nooit een moment aan getwijfeld. Ik wist dat al op mijn twaalfde. ‘Als ik ooit een zoon heb, noem ik hem Jacques Junior’, zei ik tegen alles en iedereen. Al moet ik wel toegeven dat Karel ook een optie was.”
Jacques Junior: “Kijk, dat wist ik nu eens niet.”
Jacques Senior: “Sommige dingen ontdek je maar met ouder worden.”
Hilariteit alom.

Laat een reactie na

Uw mailadres wordt niet gepubliceerd.

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info