Saskia Clinckemaillie

Op bezoek bij Saskia Clinckemaillie

Zondag 9 mei is het Moederdag, dé dag bij uitstek om alle mama’s in het zonnetje te zetten en stil te staan bij hoe waardevol moeders zijn. Ook wij van Kompas Magazine gingen op bezoek bij een bijzondere moeder. Saskia Clinckemaillie (50) voedde samen met haar man Stefan Firens vier eigen kinderen op, daarnaast ontfermt ze zich over twee pleegkinderen en is ze één van de drijvende krachten achter een hospitaal in Gambia. Daar loopt zelfs een vierjarig meisje rond met de naam Saskia.

Pleegzorg is een roeping die je leven rijker maakt

In Bassevelde kent iedereen Saskia als de voorzitster van Vooruit en één van de drijvende krachten achter ‘Friends of Bullock’, een organisatie die elk jaar tonnen hulpgoederen naar Gambia verscheept. In haar privé is Saskia naast kantoorhouder bij bpost in de eerste plaats een geëngageerde mama en dus kijkt ook zij uit naar moederdag. “Normaal betekent dat huizeke vol”, lacht Saskia. Door corona kan dat spijtig genoeg niet. “Gelukkig ben ik getrouwd met een Antwerpenaar en kan ik in augustus nog eens Moederdag vieren. Hopelijk is er dan al wat meer mogelijk.”

‘Huizeke vol’ mag je in Saskia haar geval gerust letterlijk nemen. Zo is Saskia de fiere mama van Amber (25), Jelle (23), Febe (21) en Laura (18) en oma van Sofia en Oliver. Daar stopt het echter niet. Sinds 2007 is Saskia ook pleegmoeder en ving ze ondertussen 8 pleegkinderen op in haar gezellige huis in het centrum van Bassevelde. In 2020 hielden Saskia en Stefan voor weekblad Humo een dagboek bij over het leven van een pleeggezin. Het dagboek is hartverscheurend en hartverwarmend tegelijkertijd. Saskia vertelt er over Noah (*), één van de pleegkinderen die ze al sinds 2008 opvangt. Noah kwam op de wereld met cocaïne, alcohol en slaapmiddelen in zijn bloed. Hij was het vierde kind van een zwaar verslaafde moeder. “Een kind dat nooit geboren had mogen worden”, aldus een kinderneuroloog uit het UZ Gent in hetzelfde artikel.

Toch horen we Saskia enkel met warmte praten als het over Noah gaat. Saskia is niet blind voor de harde realiteit en de problemen die Noah zijn leven zo hard kenmerken, maar ze vertelt alles met de liefde die een echte moeder typeert. Saskia is een moeder met een boodschap. “Sommige kinderen hebben gewoon een enorme rugzak. Zo groot dat ze die niet alleen kunnen dragen.” En dus helpt Saskia, maar dat is lang niet altijd evident. “Noah is hier als baby binnen gekomen en zal hier vermoedelijk ook blijven tot hij oud genoeg is om het huis uit te gaan. Wij zijn het enige wat hij heeft dat in de buurt komt van een thuis. Omdat hij hechtings-, gedrags- en ontwikkelingsstoornissen heeft, verblijft hij in de week in een multifunctioneel centrum. In het weekend komt hij thuis bij ons. Wij proberen er dan te zijn voor hem. Zo goed en zo kwaad als we kunnen.”

Naast Noah ontfermt Saskia zich nog over een tweede pleegkind en ook haar jongste dochter Laura (19) woont nog in huis. “We zijn een beetje in de pleegzorg gerold, maar zouden het onmiddellijk opnieuw doen. We hebben wel altijd eerst overlegd met onze kinderen vooraleer we beslisten om een extra mondje in huis te nemen. Dat zouden we nu nog altijd doen. We weten dat onze pleegkinderen niet onze eigen kinderen zijn, maar we behandelen hen wel zo. Dat betekent dat ze bij elk familiefeest mee aan tafel zitten, maar er ook gewoon bij zijn als we naar de Colruyt trekken. Je moet de mensen dan zien kijken als we toekomen met onze bende. Zelf kan ik enorm genieten van zo’n uitstap. Hoe meer zielen, hoe liever ik het heb.”

Toch wil Saskia allesbehalve een romantisch beeld ophangen van pleegzorg. “Mensen die overwegen om pleegouder te worden, moeten zich vooraf goed informeren. Niet door folders te lezen of door op het internet te surfen, maar wel door met ervaringsdeskundigen te praten. Mensen zoals wij. Samenleven met Noah kan zwaar zijn, maar er zijn ook heel veel mooie kanten aan pleegzorg. Sommige kinderen keren na afzienbare tijd terug naar hun ouders. In één geval hebben we ook nog contact met die mensen. Als die ons tegenkomen zijn ze ons nog altijd dankbaar. Mochten ze vragen of ik dit avontuur opnieuw zou starten, antwoord ik onmiddellijk volmondig ja. Of pleegzorg een roeping is? Misschien wel ja, maar het is een roeping die je leven rijker maakt.”

Saskia houdt van kinderen. Ze is enorm sociaal geëngageerd. Zo is ze lid van een organisatie die hulpgoederen verscheept naar Gambia. “Onze hulp is kleinschalig, maar maakt een groot verschil voor de mensen daar. Elk jaar vullen we minstens één container met hulpgoederen.”

Saskia's ogen blinken als ze over Gambia praat. Ze stond er bijvoorbeeld mee aan de wieg van een plaatselijke materniteit in Serekunda. Sinds jaar en dag kampt het hospitaal met een tekort aan medisch materiaal, waardoor complicaties bij bevallingen vaak fatale gevolgen hebben voor kind of moeder. Daarom zamelden Saskia en haar ‘Gambiavrienden’ materiaal in: kinderbedjes en couveuses, klein medisch materiaal, steriele sets, hechtingsmateriaal, verbanden, watten, materiaal voor bloedtransfusies, levensnoodzakelijke medicatie en ontsmettingsproducten…. Ze delen de spullen er ook zelf uit. “Het is erg dankbaar om te doen. Vooral omdat je ook met je eigen ogen ziet waar de middelen terecht komen. We zijn echt verliefd geworden op Gambia. Het is fijn dat we de plaatselijke bevolking met onze acties een duwtje in de rug kunnen geven.”

Die plaatselijke bevolking is Saskia zelf ook erg dankbaar. Zo loopt er ondertussen een vierjarig meisje rond in Serekunda dat ook de naam Saskia draagt. “Al spreken ze mijn naam in Gambia heel anders uit dan hier in Bassevelde”, lacht Saskia.

Het woord mama is gelukkig internationaler. Bij deze: gelukkige Moederdag Saskia.

Laat een reactie na

Uw mailadres wordt niet gepubliceerd.

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info