Fernand en Martha

De mooiste vangst uit mijn leven

Echte liefde overwint de zwaarste stormen en dat mag je in het geval van Fernand Gevaert (89) en Martha Goossens (90) gerust letterlijk nemen. De ex-schipper ruilde meer dan vijftig jaar geleden zijn stoere vissersbestaan voor de liefde van zijn leven op het Basseveldse platteland. En alhoewel het in het begin wennen was aan het leven aan wal, heeft Fernand zich zijn keuze nog nooit beklaagd.

Schipper Fernand Gevaert (89) ruilde zijn vissersbestaan voor de grote liefde aan wal.

Fernand Gevaert wordt geboren in Heist. Als oudste zoon van een kroostrijk gezin moet hij mee de kost helpen verdienen en dus monstert hij aan op een vissersschip. Het begin van een ruw en hard bestaan. In de nacht van zaterdag 31 januari op 1 februari 1953 zit de jonge Fernand op zee. Op dat moment trekt één van de grootste stormen van vorige eeuw over onze contreien. De grote watersnood zal meer dan 2.000 doden eisen, waarvan 224 zeelieden. “Ik heb toen dingen gezien die je in woorden niet kunt beschrijven”, herinnert Fernand zich die bewuste nacht nog levendig. “Golven van wel twaalf meter hoog. De zee kookte en toch was het ijzingwekkend stil op ons schip. We stonden doodsangsten uit, maar het enige wat je kon doen, is bezig zijn met je job. Je leven hing er van af. Als bij wonder zijn we zonder al te grote kleerscheuren terug aan wal geraakt, maar het had evengoed anders kunnen lopen.” 

Zeewijding

Het is tijdens die storm dat Fernand beseft dat hij op zoek moet naar de liefde. Een meisje om het leven mee te delen. Op 15 augustus wordt er in Heist een grote zeewijding georganiseerd. De boten worden gewijd en landrotten kunnen mee aan boord voor een ontspannend tochtje op zee. Ook Fernand is van dienst op een vissersschip als plots ene Martha zich aanmeldt op het dek. “Ik had ze meteen gezien”, zegt Fernand. “Na de rondvaart was het de gewoonte om rond te gaan met de pet, maar ik was te verlegen om bij haar langs te gaan en dus liet ik haar uit mijn netten glippen. Toch ging ze vanaf dat moment nooit meer uit mijn hoofd.” 

Enkele maanden later verandert Fernand van schip om te gaan varen voor een reder uit Boekhoute. “Na elke vaart moest je zelf je loon gaan halen bij de reder. Een schipper werkt op percent, je bent dus afhankelijk van de vangst.” En zo rijdt Fernand op een avond naar het huis van zijn reder in Heist om zijn loon te gaan halen. Wanneer hij aanbelt, doet een meisje open. Fernand ziet meteen om wie het gaat. Het meisje van tijdens de zeewijding. Een verschijning! “Ze was blijkbaar bevriend met de vriendin van de reder en was naar zee afgezakt om er in Heist naar een toneelstuk te gaan kijken. ‘Als de haan kraait’, ik herinner me de titel nog als gisteren. Ze vroeg of ik geen goesting had om mee te gaan? Dat moest ze natuurlijk geen twee keer vragen. Spijtig genoeg konden we tijdens de voorstelling niet naast elkaar zitten, maar het contact was wel gelegd. Na de toneelvoorstelling spraken we af om elkaar nog eens te zien. Ze zei dat ze in Bassevelde woonde. Toch al rap 50 kilometer fietsen van Zeebrugge langs de vaart richting het Meetjesland, maar dat had ik er maar wat graag voor over.”

Trouwen

En zo fietst de stoere visser telkens hij terug is van acht dagen varen onmiddellijk richting Meetjesland om zijn Martha te zien. “Bij de derde keer vroeg hij mij al om te trouwen”, lacht Martha. “Als ’t goed is, is het nooit te vroeg”, zegt Fernand en dus vraagt hij Martha om haar hand. Martha’s ouders staan aanvankelijk sceptisch tegenover het vissersbestaan van hun dochter, maar Fernand is een volhouder en dus weet hij haar ouders toch te overtuigen. De twee trouwen in 1954, een jaar nadat Fernand de ergste storm uit zijn leven meemaakte, en settelen in Zeebrugge waar Fernand zich uiteindelijk opwerkt van scheepsjongen tot kapitein van zijn eigen schip. 

Maagbloeding

Maar het schippersleven is niks voor Martha. “Telkens hij weg was op zee verging ik van de zenuwen.” Uiteindelijk wordt het schippersleven ook voor Fernand te zwaar. “Door mijn eigen schip te kopen, had ik schulden gemaakt. Die wilde ik zo snel mogelijk aflossen. Daardoor werkte ik keihard. Zo hard dat ik mezelf een maagbloeding gewerkt heb. Op een bepaald moment stelde de dokter mij voor een keuze: of voortdoen zoals ik bezig was met alle gevolgen voor mijn gezondheid van dien of voor een ander leven kiezen.”

Het wordt het tweede. Martha en Fernand liggen nog met een stukje grond in Bassevelde en besluiten de zee achter zich te laten voor een leven in de Basseveldse polders. Fernand verkoopt zijn schip aan een Engelse visser uit Folkstone en gaat aan de slag in de Gentse staalindustrie. “Een ongelofelijke aanpassing. De vrijheid die je hebt als zeeman is enorm. Bovendien is de teamgeest op een schip met niks anders te vergelijken. Op een schip ben je verantwoordelijk voor het leven van elkaar, dat schept een onvoorwaardelijke band. Op Sidmar was dat toch anders.” 

Boek

Maar de liefde voor zijn Martha is zo sterk dat hij het leven aan wal toch gewoon geraakt. Ook zijn kinderen Jacky (66), Ronny (64) en Ingrid (61) voelen zich er als een vis in het water en Gevaert wordt een bekende naam in het Basseveldse. Ondertussen hebben Fernand en Martha met kleinkinderen Nicky (30), Luca (30), Femke (27) en achterkleinkind Onah (3 maand) al een flink nageslacht.

In 2007 schrijft Fernand een boek over zijn vroegere vissersbestaan. In ‘Mijn Jeugd en vissersleven’, beschrijft hij zijn liefde voor de visserij. Een liefde die evenwel nooit zo groot zou zijn als de liefde voor zijn Martha. “De mooiste vangst uit mijn leven”, knipoogt Fernand, terwijl hij Martha nog eens in de hand knijpt. 

Echte liefde bestaat en overwint alle stormen. Zeg dat Martha en Fernand het gezegd hebben.

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info