Naiké Costa

Woon- en zorgcentrumdirecteur Naiké Costa (36) over een leven na de coronacrisis

Met haar spontane glimlach en opvallende verschijning is Naiké Costa (36) een goed ingeburgerd gezicht in Assenede. Drie jaar geleden nam ze het roer over van woon- en zorgcentrum Sint-Jozef (Zorg-Saam ZKJ). Net zoals veel van haar collega’s kwam ze het afgelopen jaar in de bijna perfecte storm terecht, maar ondanks alle uitdagingen en tegenslagen slaagde ze er samen met haar gedreven team in het schip op koers te houden. “De verbondenheid met de gemeenschap heeft mee het verschil gemaakt.”

Als je goed luistert, hoor je af en toe een West-Vlaamse tongval. Toch is de Dentergemse Naiké Costa al drie jaar thuis in Assenede. “Ik voel me enorm verbonden met de gemeente en zijn inwoners”, vertelt ze. “Dat is één van de grote troeven van werken in dit woon- en zorgcentrum. De lokale verankering is enorm. Ik denk aan de relatie met de school, de gemeente, de vele vrijwilligers die hier dagelijks over de vloer komen, het verenigingsleven. Neem nu deze periode, normaal zouden we met al onze bewoners en ons personeel samen carnaval vieren. Prinses Carnaval komt langs, we trekken naar de opening van carnaval in het gemeenschapscentrum. Dit woon- en zorgcentrum is een essentiële schakel van de samenleving en da’s van levensbelang. Onze inwoners tellen mee.” 

Een filosofie die Naiké ook verder uitdraagt binnen de muren van het woon- en zorgcentrum. “We willen een warme thuis zijn. Uiteraard is zorg belangrijk, maar het mag best iets meer zijn. Ons personeel kent alle inwoners persoonlijk, de mensen hebben hier ook een naam.”

Boodschap

Het afgelopen jaar was het moeilijkste jaar uit Naiké’s carrière. Tegelijkertijd leverde het haar en het woon- en zorgcentrum van de  vzw Zorg-Saam ZKJ nationale bekendheid op. Zo dook Naiké plots op in de kranten, las Vlaams minister van Welzijn Wouter Beke (CD&V) een opiniestuk van haar voor in het Vlaamse parlement en zat ze in de televisiestudio’s van Ter Zake en De Zevende Dag. “Die mediarol was nieuw voor mij. Vlak voor het mijn beurt was in De Zevende Dag kreeg ik toch eventjes klamme handen. Gans het land kijkt naar De Zevende Dag. Uiteindelijk was de boodschap die ik te brengen had belangrijker dan de vlinders die ik voelde in mijn buik. Het is belangrijk dat woon- en zorgcentra en vooral de mensen die er verblijven een stem krijgen. Zeker tijdens een crisis zoals degene die we beleefd hebben. Daarin werden woon- en zorgcentra op een bepaald moment vergeleken met sterfhuizen. Dan heb je plots mijn aandacht en moet ik reageren. Ik ben dan maar in pen gekropen en heb het opgenomen voor de sector. Die boodschap is goed aangekomen.”

Verbondenheid 

Toch hebben Naiké en haar team ook heel wat moeilijke momenten gekend tijdens de crisis. “Dit was op alle vlakken mijn jaar”, weet Naiké. “Zowel positief als negatief. In het begin van de crisis zijn we bijzonder hard getroffen. Het virus leek overal te zitten. De machteloosheid die je dan voelt, is enorm. Toch moet je verder. Als directeur voelde ik een enorme verantwoordelijkheid. Je hebt de taak zowel je team als de bewoners door deze crisis te loodsen. Het mentale welbevinden is in dat opzicht superbelangrijk en dus vloek je even en doe je door. Het is de hele tijd balanceren. De keren dat ik mezelf tegengekomen ben, zijn niet op één hand te tellen. Maar als team hebben we er elkaar door getrokken. Niemand weet wat wij het afgelopen jaar meegemaakt hebben. Dat maakt onze band ook zo sterk. Die verbondenheid pakken ze ons nooit meer af. Als er dan toch één positieve kant is aan deze crisis dan is het die verbondenheid. We hebben samen afscheid moeten nemen van mensen, maar we hebben samen ook oplossingen gevonden. Soms puur op adrenaline, maar we hebben ze gevonden.”

Zorgeloosheid

Nu het einde van de crisis in zicht is, kijkt Naiké vooruit. “Ik ben hoopvol voor de toekomst, maar helemaal zoals vroeger is het nog lang niet. Van zodra iedereen van onze bewoners en ons personeel gevaccineerd is, zal er wel veel meer kunnen en dat doet uiteraard deugd. Maar we kijken allemaal enorm uit naar de zorgeloosheid van voor de crisis. Elkaar eens ongedwongen vast kunnen pakken zonder dat je in een stresskramp hoeft te schieten, daar kijk ik enorm naar uit. Of gewoon eens rustig naar je werk komen zonder de gedachte ‘wat als…’ in je hoofd. Nu pas besef ik wat een geweldig leven wij hiervoor allemaal hadden. Dat komt terug, daar ben ik zeker van. Het is aan ons om het te koesteren en niet altijd direct in een kramp te schieten. Soms moet je relativeren in het leven.”

Ondertussen blijft Naiké wel haar boodschap verder verkondigen. “Als corona één ding teweeggebracht heeft, is het dat er anders naar de zorgsector gekeken wordt. Daar moeten we op verder durven bouwen. We moeten nadenken over ons zorgconcept, de onderfinanciering van de zorg aanpakken,… De maatschappij moet zich nu de vraag stellen waar we met ouderenzorg naar toe willen. En dat is vooral niet de richting van de zogenaamde sterfhuizen, maar wel woon- en zorgcentra waar de inwoners blijvend deel uitmaken van de maatschappij. Op dat vlak is Assenede een goed voorbeeld. Daar gaan we in de toekomst ook op blijven inzetten. Wist je dat onze inwoners op TikTok zitten? Wij willen het woon- en zorgcentrum van de toekomst zijn. Het is aan ons om die droom waar te maken.” 

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info