Erkan & Veronique

‘Chercez la femme’, Veronique Criel (48) de sterke vrouw achter Erkan Yalcin (50)

“Achter vier dagen pakte Erkan mijn hand vast en zei: ‘Ik kan met mijn ogen dicht met u trouwen’. Wist ik veel dat hij gelijk zou krijgen”

“Erkan is de knuffelturk van Oosteeklo.” Veronique Criel (48) spreekt altijd vol liefde over haar man Erkan Yalcin (50), maar ze bezit ook een gezonde portie humor. “Zij is de vrouw die me altijd een duwtje in de juiste richting geeft”, weet Erkan. Ooit duwde de liefde Erkan vanuit het zonnige Antalya naar de boerenbuiten in Oosteeklo. Het begin van een lange strijd voor de liefde en elkaar. “Niemand gaf in het begin een cent voor onze relatie.” Twintig jaar na de eerste ontmoeting onder de Turkse zon is hun band sterker dan ooit. Grenzeloze liefde bestaat. 

“Je hebt schone ogen.” Erkan Yalcin kon het zinnetje wel in vijftien verschillende talen. In het voorjaar van 2001 passeert Veronique Criel aan zijn fotostand in het Ramada Renaissance Hotel in het zonnige Turkije. “Je hebt schone ogen”, probeert Erkan in zijn beste Nederlands. Twintig jaar later is Erkan uitgegroeid tot een bekende Meetjeslander. Festivalfotograaf, cameraman, de populairste Tupperwareverkoper van Vlaanderen,…. Overal waar er iets te beleven valt, zie je Erkan. Koning, Keizer, Admiraal, Erkan kennen ze allemaal. Zeker zijn aanstekelijke glimlach en het onvermijdelijke “Oe est!” Ooit was hij het onderwerp van een reportage in opdracht van de Vlaamse regering over inburgering, maar zonder Veronique fotografeerde Erkan vandaag nog altijd mooie vrouwen in het Ramada Renaissance Hotel. “We hebben echt moeten vechten voor onze liefde”, zegt Veronique. “Niemand geloofde in ons.”

We keren terug naar mei 2001. De dan zessentwintigjarige Veronique is met haar ouders op vakantie in Antalya wanneer een charmante fotograaf haar aanspreekt. “Je hebt schone ogen.” Veronique denkt er het hare van. “Ik was niet op zoek en allesbehalve het avontuurlijke type.” Maar Erkan voelt dat er iets met hem gebeurt van binnen telkens hij Veronique ziet en dus spreekt hij haar een tweede keer aan. Zijn standaard zinnetje laat hij achterwege en hij vraagt of Veronique geen zin heeft om iets te drinken. Als bij wonder zegt de Vlaamse schone toe. Die avond zitten Veronique en Erkan samen aan de hotelbar. “Mijn ouders dachten dat Erkan zo’n typische hotelcasanova was, maar ik voelde dat Erkan het goed meende. We konden van bij het begin heel goed praten en ik had meteen door dat Erkan een heel goede inborst had.”

En dus spreken Veronique en Erkan die vakantie elke dag af. “Die eerste dagen hebben we uren gepraat. Over van alles en nog wat. Achter vier dagen deed Erkan zijn ogen dicht, pakte mijn hand vast en zei:  Ik kan met mijn ogen dicht met u trouwen. Wist ik veel dat hij nog gelijk zou krijgen ook. Zoals ik al zei, ik kon goed praten met Erkan, maar verder dan dat ging het echt niet. Bovendien zou ik het me nooit in mijn hoofd halen om een Turkse jongen uit zijn land te ontvoeren om bij mij in Oosteeklo te komen wonen.”

Na een vakantie van veertien dagen nemen de twee afscheid en vertrekt Veronique met haar ouders richting luchthaven. “Als bij wonder had onze vlucht heel veel vertraging en moesten we naar een hotel in Antalyastad. Ik wist dat Erkan daar woonde. Omdat we nummers en e-mailadressen uitgewisseld hadden, heb ik Erkan onmiddellijk een berichtje gestuurd.” “Toen ik dat bericht las, heb ik meteen alles laten vallen”, glimlacht Erkan. “Die dag hebben we de stad en het strand bezocht, zijn we iets lekker gaan eten,…. We zijn zelfs langs geweest bij mijn mama, ik heb Veronique mijn fotowinkel laten zien. Mijn leven op tafel gelegd.”

Erkan zijn aanpak werkt. Eenmaal terug in België start een vurige sms- en e-mailconversatie. “Ik werkte toen nog steeds in het hotel. Telkens Veronique mij een mail gestuurd had, kreeg ik een sms’je. Ik liet dan bijna altijd alles vallen en nam onmiddellijk de bus naar huis. Een rit van een zeker halfuur! Toen ik de mail beantwoord had, keerde ik terug naar mijn post in het hotel. Na vijf minuten foto’s nemen kreeg ik weer een sms: ‘You’ve got mail’. Hopla, weer die bus op. Zo verliefd was ik.”

Veronique  besluit op een dag om met een vriendin terug te keren naar Antalya. “Niet omdat ik een relatie wilde beginnen met Erkan. Ik wilde hem duidelijk maken dat we geen toekomst hadden samen. Zoiets vertel je niet in een e-mail. Een meisje uit Oosteeklo en een fotograaf uit Antalya. Dat was simpelweg niet mogelijk.”

Terug in Antalya blijkt de liefde groter dan gedacht. “Het was sterker dan onszelf”, herinnert Erkan zich nog vurig. Toch blijft hij opnieuw alleen achter in Turkije. “Ik was al drie keer in Duitsland geweest. Ik had toen gezworen dat ik mijn bergen en mijn zee nooit zou achterlaten voor een leven in Europa.” Maar Veronique heeft iets losgemaakt in Erkan. “Ik zie me nog staan met mij ene voet op het strand en de andere in de zee terwijl Veronique haar vliegtuig over mijn hoofd richting België vliegt.” Ook Veronique heeft de vonk gevoeld. “Ik moet die jongen naar België halen”, neemt ze zichzelf voor.

Dat laat laatste blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan. Toch lukt het Erkan om een visum te regelen en zo zet hij op een dag voet aan grond in het kille België. “Ik woonde toen al in Gent in de Frère Orbanlaan. Ik leefde op beschuit en water. Al de rest van mijn budget ging op aan telefoon- en internetrekeningen van al dat over en weer geconverseer met Erkan. Toch waren we alles behalve uitgepraat toen Erkan in Gent aankwam. We hebben opnieuw dagen aan een stuk gebabbeld. Wij raakten echt niet uitgepraat. Dat is echt altijd ons ding geweest. Toen wist ik: dit is het. Erkan heeft toen zijn mama gebeld om te zeggen dat hij in België bleef om met mij te trouwen. Dat was immers de enige mogelijkheid om hem bij mij te houden. Wanneer hij terugkeerde naar Turkije zou ik hem een jaar moeten missen en dan was het zeker over en uit geweest.”

Veronique haar omgeving is allesbehalve overtuigd. “Zo’n Turkse jongen die naar België komt om te trouwen met een meisje uit Oosteeklo, dat zal wel. Overal waar we kwamen, hadden de mensen hun mening al klaar: schijnhuwelijk. Niemand geloofde in onze liefde. Mijn ouders niet, mijn familie niet,….Er is ontzettend veel gebeurd.” Toch zetten de twee, tegen beter weten in, door. “Voor we konden trouwen, moesten we bewijzen dat onze liefde echt was. Gelukkig hadden we allebei onze e-mailconversaties bijgehouden. Daarnaast hadden we ook alle twee, zonder het van elkaar te weten, al onze sms’en naar elkaar opgeschreven. In die dagen kon een gsm maar tien berichtjes tegelijkertijd bewaren. We hadden echt een stapel papier waar je niet over kon kijken.  Daarmee zijn we dan naar een ambtenaar getrokken: ‘Hier lees dit maar eens en zeg dan nog maar eens dat we elkaar niet graag zien!”

De twee leven letterlijk en figuurlijk van de liefde. “Erkan sprak enkel Engels, had geen werk. We overleefden met één loon. Ik werkte toen in de Holiday Inn, Erkan flyerde soms wel wat voor vrienden in Gent. Op een avond vertelde mij dat hij graag camerawerk zou doen. Omdat AVS veel bij ons in het hotel over de vloer kwam, trok ik mijn stoute schoenen aan en sprak ik Lucy Dezutter, hoofdredactrice bij AVS,  aan. Ik vroeg of ze geen camerawerk had voor Erkan. Als bij wonder was er net een cameraman  uitgevallen. Erkan mocht vier maand stage doen.”

“Voor niks!”, weet Erkan. Het belet de twee niet te trouwen op het stadhuis in Gent. “Erkan had een kostuumvest aan van de overleden man van een vriendin. Ik moet niet zeggen hoe breed we het hadden.” Op de trouw is wel een cameraploeg van AVS die alles in beeld brengt. “Erkan had daar op vier maand tijd iedereen ingepakt. Dat is één van zijn grote kwaliteiten: iedereen ziet hem graag.”

Behalve in Oosteeklo. “Toen we nog in Gent woonden, was ik op bezoek bij Veronique haar ouders tijdens de kermis. Ik wilde een pint gaan drinken. In het café liep iedereen in een grote boog rond mij. Toen ik een pint bestelde deden ze of ze mij niet verstonden. Ik dacht wat is dat hier?” Ook de ouders van Veronique blijken geen fan van hun Turkse schoonzoon.” Toch blijft Erkan met de steun van Veronique timmeren aan de weg. Hij neemt foto’s, trekt met AVS de provincie rond,…en zo gaan steeds meer deuren open. Het koppel komt op een dag ook in Oosteeklo wonen. “Dankzij een lening hebben wet huis van Veronique haar ouders kunnen kopen. Iets waar ik nog steeds trots op ben.” Erkan wordt de grootste vriend van zijn schoonmoeder en krijgt zelfs een nominatie voor Oosteeklonaar van het jaar achter zijn naam. Toch is dat volgens hem niet zijn grootste overwinning. “Mijn eerste foto op de jaarkalender van ‘Oosteeklo Vandaag’ voelde alsof ik de hemel had gevonden. Plots hing ik bij elke Oosteeklonaar in huis en voelde ik me aanvaard.” Toch gebeurt het in die eerste weken en maanden in Oosteeklo nog dat mensen vreemd opkijken als ze de Turkse cameraman zien opduiken. “Een boer heeft ooit eens aan mij gevoeld of ik wel echt was.” (lacht).

In 2008 worden Veronique en Erkan de fiere ouders van een dochtertje, Lore. “We hebben bewust gekozen voor een Vlaamse naam, al zit er wel een verwijzing in naar Turkije. Als je Lore omdraait, krijg je Erol. De naam van Erkans overleden vader.” In 2011 volgt Bram. “We zijn fier op wat we samen opgebouwd hebben”, kijkt Veronique haar man diep in de ogen. “In het begin geloofde niemand in onze liefde, maar we hebben samen het tegendeel bewezen.”

En zo geeft Veronique haar Erkan nog elke dag een duwtje in de juiste richting. “Omdat het nodig is”, lacht Veronique. Erkan knikt. “Weet je? Vroeger zei ik soms wel eens tegen Veronique: ‘Als het misloopt tussen ons, neem ik direct het eerste vliegtuig naar Antalya.’ Vandaag weet ik beter. Dit is mijn thuis. Erkan is van Oosteeklo, maar zonder Veronique ben ik nog steeds nergens.”

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info