Luc Vermeire

Luc Vermeire, metaaldetector

“Je moet niet denken dat je er rijk van wordt, maar het geeft wel een kick. Zowel het vinden zelf als het opzoeken van wat je gevonden hebt, want dat is niet altijd helemaal duidelijk.” Aan het woord is Luc Vermeire, metaaldetector uit Boekhoute. “Jawel, het toestel wordt dezelfde naam toebedeeld als degene die het draagt, of detectorist wordt ook wel gebruikt.
Ik ben er een tiental jaar geleden mee begonnen door een vriend die hetzelfde deed. Als kind al was ik altijd op zoek in grachten en putten, onder bruggen en in bossen, naar oude spullen, dingen om te ‘ontdekken’ uit het verleden. Het is niet dat ik op een morgen opstond en dacht: “ik ga een metaaldetector kopen”, nee, dat is langzaam gegroeid vanuit die nieuwsgierigheid.”
Hij weet het misschien niet, maar hij straalt als hij over zijn hobby praat. Pure passie, dat is het.
“Ik heb er meteen voor gekozen - op aanraden van diezelfde vriend - om een degelijk toestel te kopen, geen materiaal uit de Aldi bij manier van spreken. Je kan al een goedkoop toestel kopen voor een paar 100 euro, waar je de nagels in je schoenzolen niet mee vindt, of je kan kiezen voor een Deus, zoals ik er een heb en die toch al snel 1700 euro kost. Het verschil is enorm. Maar het is zoals met alles: je moet leren werken met je materiaal. Er zijn een hoop instellingen die je kan invoeren, gaande van soort metaal, tot diepte waarop je wil zoeken, ondergrond, wat je wil vinden en dies meer.
Er zijn heel wat mensen die specifiek zoeken op militaria maar ik ben al blij als ik een munt vind, of een gesp, of een schoensluiting uit de middeleeuwen. Je kan het vergelijken met vissen, je weet nooit wat je bovenhaalt.”
Wanneer we iets later in de ‘mancave’ enkele foto’s nemen van de vondsten, rijst de vraag over de eigendom. “In België mag je alles houden wat je vindt, maar je moet het wel laten registreren wanneer het iets blijkt te zijn van historische waarde. Er zijn een heleboel websites en documentatie die je kan raadplegen om te determineren wat je gevonden hebt. Er bestaan tientallen boeken met oude munten, middeleeuwse materialen, kogels, noem maar op, waarin je je eigen vondsten kan vergelijken met foto’s en tekeningen van anderen. Het zoeken naar de herkomst van een voorwerp is net zo leuk als het vinden ervan.”
 
Locatie, locatie, locatie!
“Waar ik ga zoeken, vraag je? Wel, overal eigenlijk. Ik ga zowel op het strand als op landbouwgrond, in (privé)bos, aan de rand van de weg, noem maar op. Het is wel zo dat je eerst altijd moet vragen of je ergens mag zoeken. Er komt immers wat graafwerk aan te pas als er iets gevonden wordt. Niet iedereen vindt het leuk als zijn eigendom wordt omgewoeld.
Sommige zoekers gaan uitsluitend naar plekken waar historische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Ik niet. Ik rijd naar een stuk land, vraag aan de boer of ik erop mag zoeken en ga aan de slag. Zo word je verrast door wat je vindt!
 
Redder in nood!
Vorig jaar heb ik ook mensen geholpen om hun trouwring terug te vinden. Een Engelstalig koppel was gaan wandelen in Lokeren en bij het tevoorschijn halen van een mondmasker uit de tas van de vrouw, was haar trouwring - die ze had uitgedaan om te wandelen - in het gras gevallen. Zich onbewust van dit euvel waren ze verder gewandeld om later tot de constatatie te komen dat de ring weg was. Een wederzijdse kennis had hen aangeraden contact op te nemen met mij.
En jawel, ik heb hem teruggevonden. Iets waar ik wel trots op ben. De trots is minder als ik een ‘verdwenen’ houder van een parasol moet vinden in een gazon, of een waterleiding, maar dat gebeurt ook...”
 
Bom
“De boeren zijn eigenlijk altijd content als ik langskom, want ik kuis een heleboel blikjes en ijzeren voorwerpen op die anders schadelijk kunnen zijn voor hun beesten. Niet zo lang geleden vond ik een mortier in een stuk landbouwgrond. Die boer was me zeer dankbaar, want voor hetzelfde geld had hij er zijn ploeg doorgehaald met desastreuze gevolgen. Maar leuk is die vondst eigenlijk niet want eer de politie en DOVO langs zijn geweest, ben je 3 uur verder en sta je te rillen ergens midden in een stuk land.”
 
De wereld is klein
“Er is wellicht maar één winkel in België waar men detectors verkoopt, in de Panne. En je raadt het nooit, maar de uitbater komt uit... Assenede!”

Start typing and press Enter to search

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen op deze website aanvaardt u het gebruik van cookies.  Meer info